เมื่อวันที่ 6 ที่ผ่านมาข้าพเจ้าได้ไปงาน 4B (ซะที..) อีเวนท์คราวนี้เป็นการตอบ(เกือบ)ทุกคำถามโดยพี่เชี่ยว

ข้าพเจ้าบินตรงจากนครสวรรค์ด้วยสายการบิน รวมใจรถตู้ กว่าจะทำกิจการงานเมืองส่วนตัวเสร็จ เดินทางไปถึงสยามก็ปาไปสี่โมงกว่า
ฮะเมี้ยวบอกว่าจะให้ไปรอที่ BTS มั้ย ด้วยความที่เป็นเด็กหยามข้าพเจ้าก็บอกว่า ไม่ต๊องงงงง เด๋วไปเอ๊งงงง ด้วยเสียงสูงเเสดงความมั่นใจ...
.
.
เเต่ชิชะ อนิจจาเอ๋ย...ด้วยความมึนงง หรือด้วยความโง่ว ส่วนตัวก็ไม่เเน่ใจเดินลงจาก BTS ก็ตรงดิ่งไปโรงหนังสยามทันที พอเกือบถึงถึงได้นึกได้ว่า "เฮ้ย..ไม่ใช่อันนี้นี่หว่า" เเล้วเดินย้อนกลับมา ....โชคดีทีให้ฮะเมี้ยวมารอรับข้างล่าง เพราะว่าถึงมาที่ลิโดเเล้ว ข้าพเจ้าก็จำไม่ได้อยู่ดี ว่าเเกลลอรี่อยู่ตรงไหน (โง่วได้อี๊กกก)

เมื่อไปถึง....อุเเม่เจ้า...คึกคักมากมาย ...คนเยอะเเยะมาก เเถมมีใครไม่รู้มาถ่ายรายการกันด้วย (เเหล่งข่าวบอกว่า เค้าถ่ายในงานเเละสัมภาษณ์กันไปเเล้ว อุ่กกก พลาดดดส์)



เห็นคุณพิธีกรหญิงสะพายเป้เเพนด้า น่าร๊ากกกกกกก ...เเต่ถ้าเอามาใช้มันคงเด็กใสไม่ค่อยเหมาะกะวัย 22 ของข้าพเจ้า

บรรยากาศการตอบคำถามก็เป็นไปอย่างเฮฮา
มีคำถามนึงที่ข้าพเจ้ากลั้นไม่ได้ ปู๊ดดด ขำออกมาอย่างดัง เสียกิริยา น่าอายนัก น่าอายนัก
ใครอยู่ตรงนั้นก็ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจ...

"สำหรับคำตอบของคำถามนี้ ก็ไปรออ่านกันในบลอกเเล้วกันนะครับ".......เป็นเเผนปั่น view ละสินะคะ พี่...

บรรยากาศเเละโฉมหน้าผู้มาร่วมงาน มีใครบ้างเนี่ย เเจ้งชื่อหน่อยก็ดีนะคะ ....เพราะว่างานนี้เหมือนการมามิตติ้ง exteen กลายๆ..

เสาลงอาคม(???) ประจำงาน ...ถ้าท่านอยากได้ ..เราก็ขาย

อ๊ะ...ใครมือซนมาบิดเนี่ย

เเละการมอบของให้ผู้โชคดี กะตุ๊กตาที่มีตัวเดียวในโลก โลก โลก โลก (เอคโค่เพิ่มความตื่นเต้นนน)



งานนี้ bakabo มิตรขาเม้าท์ของข้าพเจ้าก็พาชินจัง มาเที่ยวด้วย
(เฮียเส่งเอาไปอุ้ม ....เเค่นั้นก็ร้องไห้จ้ากก ...ทำไมหนอ)



เเละเเถมด้วย ...

ท่าทางประกอบการคิดของพี่เชี่ยว...



"อืม......ตอบไงดีหว่า"
.

.

.

หลังจากงานเสร็จ เเยกย้ายกันไปบ้างเเล้ว ก็พากันไปกินข้าวต้มกันต่อ (ชื่อร้านอะไรนะ บลูไลท์ นิวไลท์ ซักอย่างเนี่ยเเหละ ตรงฮาร์ดร็อกไง..)

กินไป เม้าท์ไป ข้าพเจ้าก็ง่วงเหมือนจะหลับซะให้ได้

ก่อนจะกลับ ข้าพเจ้าก็เข้าห้องน้ำ

ก็ได้พบกับ

"นวัตกรรมผ้าเช็ดมือ ต้านโลกร้อน มิสเตอร์ I am so cool man~"



เมื่อเห็นเครื่องหะเเรก...ก็คิดว่าเป็นกระดาษ เเต่เอ๊ะ ทำไมมันยาวเยื้อยเฟื้อยยังงั้นหว่า...
ก็ไปจับๆดู...อ่าวมันเป็นผ้านิ

จริงๆเเล้วดีนะ เพราะว่าก็เอาไปซัก เเล้วก็ม้วนๆๆ เอามาใส่ไว้ใหม่ได้ ประหยัดทรัพยากร โอ้ว เยส

เเต่ปัญหาก็คือ ดึงยากมากกกกกก ข้าพเจ้ากะนานะสองคนช่วยกันโหนยังไม่ยอมออกมาเลย เซ็งชะมัด เจี๊ยก...



(เเสดงเเบบโดยนานะ)

เพิ่งมาคิดได้ตอนหลังว่า...ที่เราดึงไม่ออก เป็นเพราะว่าผ้ามันยาวออกมาจนหมดเเล้วป่าวหว่า บู่ววว

.

.

.

ในงานนี้ก็เจอ เเละพูดคุย ทักทายกะใครๆมากมายหลายคน รู้สึกดีใจมากๆเลยนะคะ
ได้เจอนานะที่ออนเอ็มเม้าท์กันมานาน เจอชินจังตัวเป็นๆซะที เจอเเก๊งค์นักเขียน เจอคุณภูมิที่ดันเป็นรุ่นน้องป.โทเราซะได้
คนกันเองทั้งน๊านนนนนนนนนนนนนนนนน

.

.

.

ปิดท้ายด้วยเพลงไม่เกี่ยวกะเอนทรี่
ฟังในรถเมื่อตอนเย็น น่ารักดีเนอะ

edit @ 9 Jul 2008 21:35:02 by KusaYoshi