ช่วงนี้บางทีข้าพเจ้าก็เหนื่อยๆ เเอนด์ จิตตก... ก็เป็นธรรมดาเพราะว่าชีวิตมีเรื่องให้ต้องคิด ต้องเหนื่อยเยอะ ...บางทีมันก็เบื่อเหมือนกัน เหนื่อยเหมือนกัน มันก็ช่วยไม่ได้เนาะ
เพื่อนรอบๆตัว ก็เจอเรื่องเหนื่อยๆ เครียดๆกันเหมือนกัน ...บางทีก็เหมือนกับการโทรหรือคุย MSN ปรับทุกข์ให้กันฟัง
เมื่อวานเพื่อนนิดคุยเอ็มกัน ...เเล้วก็บ่นว่าเหนื่อยๆ ...ข้าพเจ้าก็บอกว่าเออ ก็ลองมาเจอเหมือนเรามั่งสิ ก็เหนื่อยเหมือนกันเเหละวะ (ฮะเมี๊ยวบอกว่าข้าพเจ้าช่างปลอบใจคนไม่เป็นเอาซะเร้ยยยยย) ....น่านสิ ....เจตนาที่พูดอ่ะ ไม่ได้จะว่านะเพื่อน เเค่อยากจะบอกว่าเออ..มันก็มีเเต่เรื่องเเย่ๆกันทั้งนั้นทุกคนเเหละ อย่าบ่นเเล้วก้มหน้าก้มตากะปัญหา ลองใจเย็นๆเงยหน้าดูกว้างๆรอบๆ บางทีอาจจะมีทางออกสวยๆ..
เเหม่....พูดซะหรู.....บางทีตัวเองก็ยังทำไม่ได้เหมือนกันเเหละ(เฟร้ยยยยยย)
มีเหมือนกันที่ก้มหน้ากะปัญหาตัวเอง นั่งคร่ำครวญว่าทำไมต้องเป็นเรา โทษทั้งตัวเอง โทษคนอื่น(พาล) เเล้วก็โทษโชคชะตาฟ้าดิน (ม่ายยยยน๊า สวรรค์~~~ อุอุ ออกเเนวหนังกำลังภายใน)
จรงิๆเเล้ว ก็โทษอะไรก็ตามเเต่ มันก็ไม่ได้เกิดผลอะไรขึ้นมาเร้ยยยยย ยิ่งทำให้หดหู่เครียดหนักกว่าเก่า
เรื่องของเรื่องคือเมื่อเช้าได้ดูรายการ 30ยังเเจ๋ว ..เค้าเล่าถึงคุณพี่คนนึงที่ชีวิตอะไรจะสววรค์กลั่นเเกล้งปานน๊านนนนน .... ตอนคุณพี่เด็กๆ ก็ตกน้ำ 2 หน อาการปางตายทั้งคู่ ทำให้ตอนนี้เหนื่อยมากๆเเล้วจะวูบ...พอโตมาหน่อยเเม่ก็ประสบอุบัติเหตุตาย พ่อก็ทำใจไม่ได้ช็อกเป็นอัมพาตเค้าเลยต้องทำงานเป็นเสาหลังเลี้ยงพ่อกะน้อง...พอเเต่งงานมีลูก ตอนหมอคีบลูกออกมาด้วยคีม ไม่รู้ว่าคีบท่าไหนทำให้สมองลูกไม่โต (สันนิษฐานว่าคีมคงบีบกระโหลก) เเต่เค้าก็เลี้ยงลูกมาจนตอนนี้อายุ 20 เเระ ก็พิการทางสมอง...คลอดไปซักพัก ก็พบว่าตัวเองมีก้อนเนื้อในมดลูก ก็ไปตัด เเต่หมอดันไปตัดส่วนดีทิ้งเหลือส่วนเสียไว้ (ตัดผิด!!) ก็เลยต้องตัดทิ้งหมดรังไข่อะไรๆด้วย ก็เลยต้องกินฮอร์โมนเสริมตลอดชีวิต...เเล้วทีนี้ก็เเพ้ฮอร์โมนเเถมทำให้กระดูกผุอีก...วันนึงขับรถไปติดไฟเเดง เจอรถบรรทุกเบรกเเตกพุ่งมาชนท้าย ทำให้กระดูกที่เปราะอยู่เเล้วหัก...ตรงคอ!! ก็หายได้อยู่เเต่นอนเป็นอัมพาตอยู่ 2-3 เดือน ...เเล้วก็เจอไอ่พวกอุบัติเหตุโน่นนี่เยอะมากจนไม่อยากจะนับ
ขนาดนั้น คุณพี่คนนี้ก็ยังบอกอย่างเริงร่าว่า ....อืม ชีวิตเค้าก็ดีนี่นะ ก็ไม่ได้เป็นทุกข์อะไรนี่....เพราะว่าเค้าไม่เคยโทษว่าทุกสิ่งที่เกิดเป็นความผิดของใคร
สุดยอดดดดดดดดดดด...ทำได้ไง (เป็นข้าพเจ้า โทษหมอก่อนคนเเรก!!)
พอมานึกๆดู ...ถึงเเม้เราจะเหนื่อย จะหนักยังไง...เเต่ก็ว่ามั้ย ว่าจริงๆเราก็สบายกว่าคนอื่นอีกตั้งมากมายนี่เนาะ
เอาน่า ... เเก้ปัญหากันไปชิลๆ เดี๋ยวมันก็ดีเองเเหละ...
.
.
.
ข่าวอื่นๆของชีวิตตอนนี่ ...เเตงโม หมาข้าพเจ้าที่อยู่กันมา 15 ปี ตายไปเเล้ว ...อย่างสงบหรือเปล่าก็ไม่เเน่ใจ เเต่ว่ามันก็เเก่ตายอ่ะนะ
เศร้ามั้ย? ก็ไม่เศร้ามากเท่าที่คิด เพราะว่าเห็นสภาพที่ร่างกายของมันเเก่เกินกว่าจะเคลื่อนไหวอะไรได้เเล้วก็สงสาร อยากให้ไปสบายๆมากกว่าจะรั้งเอาไว้ให้ทรมาน
เอาไว้คราวหน้าจะมาเขียนเรื่องมันเป็นการไว้อาลัย
.
.
.
ปิดท้ายด้วยเพลงที่โคตรไม่เข้ากะเนื้อหาเอนทรี่ ... เเต่เพลงนี้เป็นเพลงที่ช่วงนี้เปิดดังมากๆๆวนๆเวียนๆเวลาขับรถ รู้สึกสะใจๆผ่อนคลายดี
because we only got four minutes to save the world...so com'on man!
edit @ 12 May 2008 13:21:40 by KusaYoshi
